Zasiądźcie przy moim stole, śmielej, skosztujcie wina. Bez obaw, nie jest zatrute. Napełnijcie żołądki ciepłą strawą. Samo gęste, dobrze syci. Jakże wspaniale, że tu jesteście. Rzadko miewam gości, nieliczni przekraczają progi mego domu. Tym jest mi weselej, widząc was w zdrowiu. I to złoto, nabraliście go garściami. Nie wszyscy jednak mieli tyle szczęścia… Niektórzy z was przyszli ledwie ze złamanym groszem. Jakże świadczyłoby to o mnie, gospodarzu, gdybym pozwolił tym nieborakom wyjść, nie dając im wcześniej drugiej szansy? Mawiają, że każdy na nią zasługuje. Tak, jeszcze więcej wina! Pijcie, pijcie, bez obaw, nie jest zatrute. A teraz weselcie się i zabawcie. Chciałbym usłyszeć gwar rozmowy, dźwięk szczerego śmiechu, błysk zębów, złośliwą iskrę w oku. Ah, prawda. Głupiec ze mnie, zapomniałem o rozrywce na dzisiejszy wieczór. Spójrzcie tylko na tę piękną sakiewkę z zajęczego futra. A co w środku? Słyszycie ten grzechot? Wiem, że go już słyszeliście. Pozwólcie, że dobiorę was pary, a wcześniej... Przedstawię swoje Kości Niezgody.