![Obrazek](https://vattghern.com/images/lokacje/centralna_czesc_obozu.png)
Centrum obozu
Centrum obozu
![Obrazek](https://vattghern.com/images/lokacje/centralna_czesc_obozu.png)
Ilość słów: 0
Re: Centrum obozu
Unikanie Elagera przyszło jej bez wysiłku uciekania się do wybiegów i kamuflażu — ten wciąż przebywał poza obozowiskiem. Tym razem nie był jednak jedynym nieobecnym.
Wieść o incydencie z brakującym inwentarzem dał jej do myślenia, wyzwalając w niej ostrożność oraz przywołując na myśl potwory żyjące w lasach. Biesy, borowych, liścionosy, olbrzymie skolopendry, może nawet mglaki i kikimory. W pobliżu, jak zmiarkowała jeszcze z wyprawy w strony polującego niziołka, nie brakowało wszak łęgów i młaki. Ostatecznie mógł być to uciążliwy puk albo po prostu zwierzę. Praktyka Strażniczki nauczyła ją, że średnio w trzech przypadkach na cztery sprawcami nie były nie istoty postkoniunkcyjne, ale najzwyklejsze wilki i niedźwiedzie.
Co bynajmniej nie czyniło jej czujności zbędną ani przesadzoną.
Flohria nie zadawała więcej pytań, ani nie odwodziła ją od postanowienia. Przyglądała się jej przygotowaniom w milczącym zrozumieniu. Obydwie, jak większość elfek, potrafiły walczyć i samodzielnie o siebie zadbać. Zostały wychowane w głuszy, a las był ich domem. Nawet tak obcy i odległy jak ten.
— Zrobiłam trochę maści — rzekła, wyciągając w jej kierunku niewielki pojemniczek, z gęstą, zielonkawą i ostro pachnącą ziołami zawartością. Nie musiała dodawać nic więcej, Aid kojarzyła ten specyfik. Gojąca receptura Flohrii bywała im już niezwykle użyteczną w przeszłości. Zaaplikowana na rany sprawiała, że te goiły się szybko i czysto pomimo zanieczyszczeń, wliczając w to te najpaskudniejsze i dobrze jej znane — od szponów i kłów.
Wręczyła go jej, wracając do swych obowiązków. Był to z jej strony wyraz troski godny nieodrodnej elfki. Powściągliwy, a zarazem znaczący.
Pierwotny zamysł oznaczenia strzał przed wyprawą, opuścił ją krótko po jego przedsięwzięciu. Nie była pewna dlaczego, jednak z jakiegoś powodu obozowisko zdało się jej zbyt tłoczne i nieodpowiednie. Może była to kwestia niedawno rozpatrywanych zmartwień, które tu, pośród swoich powracały do niej, zakłócając emocjonalną równowagę nieodzowną dla poprawnego przeprowadzenia złożonego rytuału. Nie można było także wykluczyć niesprzyjającej aury ani wypaczonej intersekcji. W subtelnej materii Mocy, przeczucia i intuicja rzadko kiedy okazywały się zwodnymi. A te podpowiadały jej wyraźnie, by poddać się oczekiwaniu na inne, bardziej przystępne okoliczności.
Wzgórze z ruiną, skąpaną w czerwieniącym się blasku zachodu, wzywało ją do siebie. Pośród ściany drzew dogorywały ostatnie zaśpiewy, z wolna ustępując muzyce nocy — ciszy, wypełnionej grą owadów i pohukiwaniem sów.
Wieść o incydencie z brakującym inwentarzem dał jej do myślenia, wyzwalając w niej ostrożność oraz przywołując na myśl potwory żyjące w lasach. Biesy, borowych, liścionosy, olbrzymie skolopendry, może nawet mglaki i kikimory. W pobliżu, jak zmiarkowała jeszcze z wyprawy w strony polującego niziołka, nie brakowało wszak łęgów i młaki. Ostatecznie mógł być to uciążliwy puk albo po prostu zwierzę. Praktyka Strażniczki nauczyła ją, że średnio w trzech przypadkach na cztery sprawcami nie były nie istoty postkoniunkcyjne, ale najzwyklejsze wilki i niedźwiedzie.
Co bynajmniej nie czyniło jej czujności zbędną ani przesadzoną.
Flohria nie zadawała więcej pytań, ani nie odwodziła ją od postanowienia. Przyglądała się jej przygotowaniom w milczącym zrozumieniu. Obydwie, jak większość elfek, potrafiły walczyć i samodzielnie o siebie zadbać. Zostały wychowane w głuszy, a las był ich domem. Nawet tak obcy i odległy jak ten.
— Zrobiłam trochę maści — rzekła, wyciągając w jej kierunku niewielki pojemniczek, z gęstą, zielonkawą i ostro pachnącą ziołami zawartością. Nie musiała dodawać nic więcej, Aid kojarzyła ten specyfik. Gojąca receptura Flohrii bywała im już niezwykle użyteczną w przeszłości. Zaaplikowana na rany sprawiała, że te goiły się szybko i czysto pomimo zanieczyszczeń, wliczając w to te najpaskudniejsze i dobrze jej znane — od szponów i kłów.
Wręczyła go jej, wracając do swych obowiązków. Był to z jej strony wyraz troski godny nieodrodnej elfki. Powściągliwy, a zarazem znaczący.
Pierwotny zamysł oznaczenia strzał przed wyprawą, opuścił ją krótko po jego przedsięwzięciu. Nie była pewna dlaczego, jednak z jakiegoś powodu obozowisko zdało się jej zbyt tłoczne i nieodpowiednie. Może była to kwestia niedawno rozpatrywanych zmartwień, które tu, pośród swoich powracały do niej, zakłócając emocjonalną równowagę nieodzowną dla poprawnego przeprowadzenia złożonego rytuału. Nie można było także wykluczyć niesprzyjającej aury ani wypaczonej intersekcji. W subtelnej materii Mocy, przeczucia i intuicja rzadko kiedy okazywały się zwodnymi. A te podpowiadały jej wyraźnie, by poddać się oczekiwaniu na inne, bardziej przystępne okoliczności.
Wzgórze z ruiną, skąpaną w czerwieniącym się blasku zachodu, wzywało ją do siebie. Pośród ściany drzew dogorywały ostatnie zaśpiewy, z wolna ustępując muzyce nocy — ciszy, wypełnionej grą owadów i pohukiwaniem sów.
► Pokaż Spoiler
Ilość słów: 0
meble kuchenne na wymiar cennik warszawa kraków wrocław