Przeciwnicy byli – najdelikatniej mówiąc –
wyjątkowo czujni, ale nie to przyprawiło Aith o niejakie osłupienie, gdy – wyszedłszy gotową do walki o życie – stała teraz na ścieżce sama, podczas, gdy przeciwnicy po prostu dali dyla w las... Myślała, że będzie musiała trzymać na wodzy poniżające objawy strachu – a oto przyszło jej być zmuszoną do trzymania na wodzy
primo: nieoczekiwanej pogardy dla tych, których niedawno wyobrażała sobie jako drabów i gwałcicieli – oraz
secundo: przekonania, że ma do czynienia z jakimiś dzieciuchami, początkującymi rzezimieszkami, którzy mają dość śmiałości, by wystrzelić przygodnemu podróżnemu strzałę w pierś, ale wobec bezpośredniej konfrontacji czmyhają jak myszki!
Tak: w mgnieniu oka strach zamienił się w pogardę, a gdzieś w tle powstała myśl, że "tak właśnie – bez godności i mocy – zachowuje się gatunek ludzki", choć miała dość lat, by powstrzymywać ten osąd, gdyby okazało się, że tchórzliwi napastnicy to na przykład przedstawiciele jakiejś podgniłej gałęzi Aen Sidhe...
Teraz, gdy tak stała z mieczem niezdecydowanym, obserwując poruszenia liści w pokrytych mrokiem zaroślach, była niemal pewna, że ma do czynienia z dwójką jakichś wieśniaków. "Dlaczego słuchać byle dziewki?" Najwyraźniej dlatego, że "byle dziewka" samym pojawieniem się spycha was na pięć kroków z drogi, choć wystarczyłoby...
No właśnie: wystarczyłoby, że teraz któryś strzeli jej w pierś... I znów ujawni się przewaga, jaką ma słabszy duchem, lecz na dobrej pozycji, nad silniejszym (tak: miała się tu już za silniejszą), lecz odkrytym. Zatem... należało się trochę schować, a zamiast mieczem (skoro się tego bali) pokonać ich słowami. Elfka dała spokojne, ale sprawne dwa kroki w prawo, by znów jak największą powierzchnię jej ciała z perspektywy oczekiwnaych strzelających zakrywał jej grzbiet Rutki, lecz by jednocześnie nie spuszczać oka z tego miejsca ściany lasu, w którym zniknął zarys przeciwnika.
– Bo dziewka proponuje więcej, niż możecie zabrać sami – odpowiedziała dość cicho, żeby nie dać głosowi okazji do przypadkowego choćby zadrżenia.
– Oraz dlatego, że strzelając w pierś wujowi straciliście go razem z koniem i całym naszym ładunkiem. Ja go już w kniei nie odszukam, ale wy tak... pod warunkiem, że zaczniecie już teraz, bo spłoszony koń niesie szybko, choć juki ma ciężkie. Nadto – wuj może się w tym stanie przed jednym obroni. Tarcza, lata służby... No – ale przed dwójką już nie. A zresztą możeście go i zabili... – tutaj ugłos jej zadrżał, ale celowo, gdy udała nagłe poruszenie, jakie doznają osoby same siebie zaskakujące dotknięciem tematu, który boli
– a ja żywa, bronić swego będę, kiedy wam się monety i dobytek po lesie rozsiewa...
I na koniec pokręciła głową, jakby z dezaprobatą – ale skromnie: raz tylko, żeby z aktorstwem nie przesadzić. Czy drżała jej dłoń zaciśnięta na rękojeści? - a drżała. A zimny pot rowkami wzdłuż kręgosłupa i środkiem torsu? – a spływał. A do siodła, by na Rutkę wskoczyć sprawnie i pognać w mrok, gubiąc może część wybebeszonych juków, lecz unosząc życie i resztę stanu posiadania – blisko miała?
A bliziutko, w swoim mniemaniu: krok naprzód, stopę w strzemiono, niełatwy ale możliwy wskok z niewłaściwej, niećwiczonej strony, od szyi – i gotowe. Gadając, czarując wizją traconych głupio skarbów, zaciekawiając może swym junactwem dziewczęcym – zbliżała dłoń do szyi klaczki, by ją jeszcze uspokoić i przekazać konieczność gotowości do gwałtownego zrywu...
Aith rzucił
1d6:
![6 on a d6 6](./ext/oxpus/dice/includes/skins/bajahs red/d6_6.gif)