Nie ulegając wahaniu, Aco runął w nurt rzeki. Głosy gapiów zatarte zostały przez szum chlustającej mu zimnem po uszach wody. Odepchnął się podeszwami butów od śliskich, osadzonych w piaszczystym dnie kamieni i pomknął w stronę topielca, wyrzucając ramiona zamaszyście. Prąd nie był silny, nie dla zdrowego, dorosłego mężczyzny w słusznej formie, lecz przemoczone odzienie stawiające opór każdemu ruchowi dostatecznie utrudniało mu zadanie.
Wyciągnął rękę po słabnącego dzieciaka, skupiającej się na jego wymytej zmęczeniem twarzy. Pustej, białej twarzy. Wymknęła się palcom Mańkuta w ostatniej chwili, znikając pod taflą.
Szczęśliwie, nie na dobre.
Aco zanurkował w ślad za tonącym, po omacku chwycił kołnierz lichej koszuliny i szarpnął go z całych sił, wyrywając dzieciaka rzece, wyciągając z powrotem nad skotłowaną szamotaniną wodę. Janek zawisł na nim martwym ciężarem. Odpychając się nogami oraz jednym wolnym ramieniem, mężczyzna przedzierał się w kierunku brzegu z uporczywą determinacją, nie czując ani przenikliwego chłodu, ani bólu naprężonych mięśni, dopóki jego stopy nie napotkały w końcu pierwszego skrawka pewnego gruntu.
Spontaniczna akcja ratunkowa rozegrała się w mgnieniu oka, które dla Mańkuta było istną wiecznością, przeprawą przez sam Pontar. Dopiero na płyciźnie, dźwigając półprzytomnego chłopca, dostrzegł niemały tłumek bardziej lub mniej biernych obserwatorów przyglądających się zamieszaniu.
Grupka zasmarkanych otroków wytrzeszczała na niego oczy, ściskając rąbki matczynych spódnic, lamentujących na wprzódy nad nieszczęsnym dzieckiem oraz okropnością zdarzenia praczek. Rzecz jasna, bez cienia inklinacji, by równie ochoczo ferować pomocą, skutecznie za to utrudniając reszcie zgromadzonych dotarcie na brzeg, nawet gdy było już po wszystkim. Zniecierpliwieni sztaplerzy rozpędzali zbiegowisko pracowników tartaku, a przepychający się między nimi Zator przekrzykiwał baby, zmierzając ku Mańkutowi spiesznym krokiem.
—
Na ziemię, na ziemię go daj, chłopie! Bokiem, jeśli dycha!
Oddychał, Aco widział unoszącą się płytko pierś chłopca. Słabo, świszcząco, krztusząc się i dławiąc, ale bogom dzięki, oddychał.
—
Janek, Janek! — wołał znajomy głos. —
Ruszcie się, durne krówska!
Odpychając z drogi wścibskie kobiety, pobladła ze strachu panienka biegnąca od strony zabudowań jako pierwsza dopadła do mężczyzny i dzieciaka, omal nie wydzierając go najemnikowi z ramion. Aco nie widział jej wcześniej pośród praczek.
Gdyby widział, zapamiętałby.
Była bowiem, po pierwsze, znacznie od nich młodsza, a po drugie wyjątkowo urodziwa, jak na wieśniaczkę. Oraz jak na niesprzyjające docenianiu niewieściej urody okoliczności. Miała delikatną, szczupłą buzię pokrytą złocistymi piegami oraz błękitne oczy, na które opadały spod chusty kosmyki miodowozłotych oczu. Mańkut nie musiał przyglądać się wnikliwie, by skonstatować, że łączyło ją z wyłowionym z rzeki Jankiem uderzające podobieństwo.
► Pokaż Spoiler
Gracz Hagan otrzymuje +1 do ilości sukcesów w rzucie za staranny odpis.