Obydwaj, rycerz i łowczy rozdzielili się i ruszyli przez strumień w różnych kierunkach, aby zażyć czworonoga z mańki i ograniczyć mu możliwości ucieczki. Wyposażony w kij Daromir, zachwycony faktem jego posiadania, wszedł w nurt strumyka i kroczył nim raźno, rozchlapując wodę, a zachwiawszy się tylko raz, lecz bardzo szybko znajdując sobie podpórkę. Wkrótce cała trójka znalazła się na przeciwległym brzegu.
Ich obecność nie uszła uwadze psa, który okręcił się wokół siebie, wydał kilka głośniejszych szczeknięć i odsunął bliżej jamy, zerkając na przybliżających się ludzi. Domniemany Ciapek, jak udało się już pomiarkować Lasocie, był niewątpliwie rasowy, ale stan jego sierści oraz widoczne wychudzenie zdradzały towarzyszące mu w ostatnich dniach trudy.
—
Nieufny. Pewno temu, że trochę zdziczały — odgadywał, podkradający się ostrożnie w kierunku groty i psa łowca Luban. Zaraz jednak, za przykładem Lasoty, przeniósł swoją uwagę na otaczające grotę tropy, starając się wypatrzeć w nich coś poza psimi śladami. Stojący przy brzegu i w wodzie po kostki Daromir nawoływał w tym czasie psiaka, wciąż machając wręczonym mu wcześniej surowym mięsem.
—
Ciapek! Ciapuś! Chodź, chodź!
Obydwaj, rycerz i łowczy niemal jednocześnie zauważyli wyblakły, lecz nadal wyraźny krwawy trop na piasku prowadzący w kierunku jamy. Oraz wielkie i szerokie ślady wyposażonych w pazury łap. Luban zamarł w pół kroku, unosząc głowę oraz skupione, pełne ostrzeżenia spojrzenie na Lasotę. Wyciągnął również dłoń w bok, we wstrzymującym geście.
—
Tylko spokojnie. I ani kroku dalej — odezwał się powoli i spokojnie, tylko na tyle głośno, aby być słyszanym przez dzielącą ich odległość i szumiący im za plecami strumień. —
Weźcie dzieciaka i wycofajmy się, zanim…
Było za późno.
W pierwszej chwili spostrzegli to po nagle pobudzonym Ciapku, który wbrew wcześniejszym oporom, teraz obrócił się do nich chwostem i zjeżył na grzbiecie, objawiając kły w kierunku czerni groty, która naraz zaczęła nabierać kosmatych i potężnych kształtów. Nie czekali długo, aż z opatulających wnętrze jaskini ciemności, na światło dzienne wychynął szeroki i ciemnobrązowy łeb króla kaedweńskich puszcz. Niejednemu skorzej było widzieć go przybitego do tarczy, jako ozdobę podsieni, niżeli na żywo przed własnym nosem. Tak jak oni teraz.