Plac bazarowy

Obrazek

Gwar tłumu płynącego niby rzeka, porykiwanie zwierząt, brzęk monet, nawoływania straganiarzy, jazgot przekupek. Bazar Zachodni to handlowe serce Novigradu, które jak sprawnie nakręcony mechanizm zegarowy, nigdy nie ustaje.


Dziki Gon
Awatar użytkownika
Posty: 1180
Rejestracja: 18 mar 2018, 4:22

Plac bazarowy

Post autor: Dziki Gon » 18 mar 2018, 17:56

Obrazek Istna esencja oraz uosobienie, a raczej „udzielnicowienie”, handlu, wcielonego w życie morzem kolorowego tłumu i straganów rozciągającym się od ratusza aż do miejskich bram. Walczy się tu o każdego klienta i każdy skrawek wolnej powierzchni, kultywując drugą co do wielkości świętość grodu, jaką jest przyrodzone prawo każdego człowieka i nieczłowieka do zysku. A gdzie dwóch lub trzech zbierze się w jego imieniu, tam wszyscy korzystają. Zazwyczaj, bo zbiera się ich tyle, że zawartość sakiewki można stracić całkiem niezamierzenie, podobnie jak orientację albo towarzysza z oczu. Pośród stoisk i tłoczących się przy nich klientów, ramię w ramię przechadzają się popyt oraz podaż, wyzierając z płacht namiotów, zagród i obwoźnych atrakcji. Krzyki targujących i zachwalające towar słyszy się tu w każdym możliwym języku i akcencie, zmieszane z odgłosami zwierząt, terkotaniem wozów oraz całą resztą symfonii kręcącego się interesu. Dostać można tu wszystko — od kapusty i żelaznych grabi, po chwilę uniesienia. Jak zawsze, nie brakuje też oszustów. Zakamarki placu roją się od hazardzistów, naciągaczy i szarlatanów. Przy ich trudnych do przeoczenia stoiskach kupić lza wszystko, od wisiorka dla niewiasty, po nalewkę z moczu wilkołaka na łysienie oraz mąkę zmieszaną z piachem w roli sproszkowanego rogu jednorożca. Wszystko, poza odrobiną zdrowego rozsądku.

Dziki Gon
Awatar użytkownika
Posty: 1180
Rejestracja: 18 mar 2018, 4:22

Re: Plac bazarowy

Post autor: Dziki Gon » 07 wrz 2020, 22:02

Sprzedawca zwinnym ruchem wyłowił ze stosu precjozów upatrzoną przez nią sakiewkę. Nicując ją na oczach klientki w tę i nazad, zachęcił do bliższych oględzin, sprawdzenia jakości materiału i jego faktury.
Morgana nie była w stanie stwierdzić o nim więcej niż pannica o kawalarze przelotnie poznanym na festynie — że z grubsza jej się podobał i był miły w dotyku. Niedługo trwała w błogosławieństwie niewiedzy. Natel Duflo z Vole, podobnie jak ostatnio, ochoczo nadszedł jej w sukurs, a naprzeciw wszelkim nieścisłościom na temat swojego artykułu.
—… ten i kilka pozostałych wyrobów wykonano już w Metinnie, ale z materiałów przywiezionych z Barsy. Dla fachowego oka nieodróżnialne od ofirskich. Ani nieustępujące im jakością. Wyłącznie ceną, ale tuszę, że tego rodzaju oczywistość, nie będzie... O, mam tutaj coś w sam raz!
Kupiec przerwał wywód, niby nomen omen ze stogu, wyławiając zasugerowaną przez Morganę szpilę, której w międzyczasie szukał jednym okiem, zaprzątając uwagę klientki wcześniej zlokalizowaną sakwą. Szpila była, tak jak życzyła sobie klientka, pozbawiona nadmiernych udziwnień, w które wyposażone były jej siostry, zaskakując tym samym jak wiele zaiste można było zmieścić w tak misternym kształcie. Wybrany egzemplarz wieńczyła wyłącznie kolba splatająca się w kulkę kilkoma rozgałęziającymi się u końca floresami. Sięgając pod stragan, jej sprzedawca przygotował na nią niewielkie drewniane puzderko z wysuwaną szufladką.
Bardzo gustowny zakup. — Tym razem Duflo podzielił się z nią ciszą i uśmiechem, mając dosyć praktyki, by nie nadziać się na szpilę. Tę zawartą w jej ostatnim pytaniu. — Ponownie cztery korony, panno Jutto.

Juno
Awatar użytkownika
Posty: 309
Rejestracja: 23 gru 2018, 17:44
Medale: 16
Miano: Morgana Mavelle
Rasa: Człowiek
Wiek: Ćwierćwiecze +
Złoto: 33korony 96kopperów
Stan zdrowia: Suchotnica
Karta Postaci: http://vattghern.com/viewtopic.php?f=10&t=305
Szczegółowa Karta Postaci: http://vattghern.com/viewtopic.php?f=25&t=304

Re: Plac bazarowy

Post autor: Juno » 09 wrz 2020, 20:00

Morgana ochotnie zabrała się do oględzin, kiwając głową i przytakując, jakby miała pojęcie, o czym kupiec mówi. W rzeczywistości guzik z pętelką obchodziło ją, skąd pochodził adamaszek, zwłaszcza, że jej wiedza geograficzna kulała niemal równie mocno, co uczciwość i postawa obywatelska.
Pani — poprawiła z uśmiechem, sięgając do kalety — a właściwie wdowa Glasser. Ale proszę mi mówić po imieniu, panie Duflo. I proszę się na mnie nie gniewać za to moje gadanie. Odkąd odszedł Edgar, bywam niezmiernie znudzona. To głupstwo, doprawdy, kobieca słabostka. Lubię się droczyć. Mam nadzieję, że mi pan wybaczy. I zapakuje całość w jakieś solidne pudełko, czeka mnie jeszcze wizyta u krawcowej.
Mówiąc Mavelle pozornie przeszukiwała czeluści swojej kalety, w istocie zaś ściskała w dłoni koronę, wyobrażając sobie z wszelkimi detalami siedem pozostałych, spoczywających na tym pojedynczym fundamencie rzeczywistości. Ich kształt, ciężar, fakturę, nawet drobne ryski i niedoskonałości, świadczące o tym, że monety były w obiegu, ale jeszcze nikt nie zdążył ich oberżnąć. Niemal czuła jak wyimaginowany, chłodny metal rozgrzewa się pod wpływem ciepła jej dłoni.
Dużo pan podróżuje — podjęła, by kupić sobie jeszcze trochę czasu na utkanie porządnej iluzji. — Zazdroszczę. To musi być wspaniałe, poznawać świat w taki sposób. Był pan kiedyś w Talgarze?
Jako się rzekło — wiedza geograficzna Morgany nie była imponująca. Obejmowała mniej więcej tyle, ile kobieta zdołała „zwiedzić” w trakcie swej bandyckiej tułaczki. O Talgarze natomiast pierwszy raz w życiu usłyszała dzisiejszego ranka i wydał jej się wystarczająco egzotyczny, by zapytać o niego kogoś pokroju Natela Duflo.
Znajoma opowiadała mi, że jej kuzynka wdała się tam w jakiś fatalny romans. Niedawno wróciła, nieboga, blada jak śmierć, wychudła, nieobecna. Znajoma mówiła, że znaleźli dziennik, w którym dziewczyna pisała, że to był wampir, wyobraża pan sobie? Podobno aż się od nich roi w tym całym Talgarze. To musi być doprawdy okropne miejsce!
Miała sobie odpuścić, miała nie ryzykować niepotrzebnie i nie kusić losu, nie narażać się na potencjalny gniew Feretsiego. Ale natura była silniejsza od woli, a babskie drobiazgi bardzo ładne i bardzo błyszczące. Poza tym wydarzenia ostatnich godzin rozbudziły w Morganie jakiś emocjonalny głód. Ekscytacja walczyła w niej z rozsądkiem.
Jak za starych, dobrych czasów.
To, co widzisz, co się zdaObrazekjak sen we śnie jeno trwa.

Dziki Gon
Awatar użytkownika
Posty: 1180
Rejestracja: 18 mar 2018, 4:22

Re: Plac bazarowy

Post autor: Dziki Gon » 11 wrz 2020, 23:52

Podróżuję, a i owszem. Specyfika profesji. — Duflo wyciągnął spod straganu kawałek materiału i rzemyka. Kładąc zamówiony towar na tym pierwszym, opakował go nim ostrożnie i zawiązał sznurkiem z umykającą oczom wprawą. Podsunąwszy gotowy pakunek w stronę klientki, pytająco pokosił na nią oczami. — Wystarczy?
W Talgarze? — Kupiec pokręcił głową. — O nie, najbliżej w Pont Vanis. Choć znam kogoś, kto był i słyszałem nieco. Dość, aby nie było mi po drodze wyprawiać się w tamtejsze strony.
Chwilę później, na rewelację Morgany o kuzynce i wampirze, Natel ponownie pokręcił głową, tym razem z akuratnie zamarkowanym niedowierzaniem.
Nieprawdopodobne — zgodził się bez ochyby, przywołując na twarz kolejny wyćwiczony uśmiech. — Fatalne miejsce na fatalny romans. A dla wampirów na żer. Jałowe pustkowie, a tubylcy z ewidentną przewagą czarnej żółci nad preferowanym przez krwiopijców humorem… Wszystko w porządku?
Głos kupca stracił na niefrasobliwości, a ostatnie pytanie dotyczyło naraz nieobecnego skupienia na obliczu Morgany. Z jej własnej perspektywy to trzymana w dłoni korona nabierała szczegółów, lecz wszystko poza nią traciło na wyraźności, rozmywało się i ciemniało. Głos Duflo i gwar bazaru przeradzały w narastające dzwonienie w uszach. Poznawała to wrażenie. To jej własny, wysilony niedawną wizytą u koronera organizm ostrzegał ją przed możliwym skutkiem zrealizowania podobnej wizualizacji bez uprzedniego odpoczynku.

Juno
Awatar użytkownika
Posty: 309
Rejestracja: 23 gru 2018, 17:44
Medale: 16
Miano: Morgana Mavelle
Rasa: Człowiek
Wiek: Ćwierćwiecze +
Złoto: 33korony 96kopperów
Stan zdrowia: Suchotnica
Karta Postaci: http://vattghern.com/viewtopic.php?f=10&t=305
Szczegółowa Karta Postaci: http://vattghern.com/viewtopic.php?f=25&t=304

Re: Plac bazarowy

Post autor: Juno » 13 wrz 2020, 21:23

Mavelle zatoczyła się, wypuszczając ściskaną w dłoni monetę, choć w jej wyobrażeniu rozsypał się cały ich stos. Dałaby sobie rękę uciąć, że słyszała zwielokrotniony brzęk pośród nasilającego się dzwonienia i otaczających ją cieni. Głos kupca dolatywał z bardzo, bardzo daleka, jakby spod wody. Poczuła ucisk na skroniach, dudnienie coraz bardziej zwalniającego w piersi serca i mięknące nogi. Później miała wrażenie, że w ogóle nie czuje swojego ciała, a potem chyba ktoś chwycił ją za ramiona. Gdy wizja i dźwięki wróciły do jako takiej normalności, Morgana zobaczyła schludną twarz kupca i usłyszała jego zaniepokojony głos.
Nic... Nic mi nie jest... — wymamrotała oszołomiona, czepiając się rękawa mężczyzny, jakby to była ostatnia deska ratunku. Czuła, że cała aż drży z wysiłku. — Muszę tylko... usiąść... Na chwilę... To przez to słońce...
Gdyby Morgana była wrażliwszej i bardziej refleksyjnej natury, być może dostrzegłaby jakiś związek pomiędzy wydarzeniami wczorajszego wieczoru a własnym rozstrojeniem. Ale nie była i jedyne, co miała ochotę teraz zrobić, to dać sobie w twarz. Powstrzymała się ze względu na Duflo i Feretsiego, ponieważ ten pierwszy uznałby zapewne, że jest wariatką i zawołał straże, a ten drugi urwałby jej łeb, gdyby się znokautowała i nie mogła towarzyszyć mu na przyjęciu.
Właśnie, przyjęcie.
Morgana skrzywiła się i westchnęła. Przycupnięta tam, gdzie handlarz pozwolił jej i pomógł usadzić tyłek, zastanawiała się po co jej było to wszystko. Wystarczył jednak pojedynczy błysk światła odbitego w ułożonych na stoisku ostrzach, by inwigilatorka przypomniała sobie, co zastała w swoim domu, kiedy ostatnio tam zawitała. Zmełła w ustach przekleństwo, po czym zrezygnowana wyłuskała z kalety osiem koron.
Pańska zapłata — rzekła do sprzedawcy, gdy już doszła do siebie na tyle, by móc chodzić o własnych siłach. — Dziękuję. I przepraszam za kłopot.
Zgarnąwszy okupione nie tylko złotem, ale i zażenowaniem oraz wyczerpaniem fizycznym i mentalnym sprawunki, Morgana pożegnała się z Duflo, obiecując sobie w duchu, że to ostatni raz, kiedy zachciało jej się kupować wachlarze. Oszczędnym tempem ruszyła w stronę Szarego Bazaru, licząc, że znajdzie tam — lub też po drodze — jakąś kwiaciarkę, bo nie miała sił szukać jej w labiryntach tutejszych stoisk. Naprawdę musiała odpocząć, najlepiej szybko i na leżąco. Marzyła teraz o barłogu wampira, jakby to były książęce piernaty.
To, co widzisz, co się zdaObrazekjak sen we śnie jeno trwa.

Dziki Gon
Awatar użytkownika
Posty: 1180
Rejestracja: 18 mar 2018, 4:22

Re: Plac bazarowy

Post autor: Dziki Gon » 14 wrz 2020, 22:08

Moneta zabrzęczała o bruk, zwielokrotniona w jej uszach blaszanym gongiem. Otoczony nazwą mennicy koronowany profil na awersie tkwiący jej pod powiekami zdawał uśmiechać się kpiąco na chwilę jej słabości.
Głos kupca nie przestawał dolatywać jej spod wody, bo ten nie przestawał mówić, nawet wówczas, kiedy wynurzyła się z powrotem, gdzie na powrót zastały ją jasność i intensywny koloryt, od których zdążyła się odzwyczaić na przekór krótkiej wizyty pod powierzchnią.
Siedziała na rozkładanym zydlu przy kramie, a sprzedawca wachlował ją jej świeżo upatrzonym nabytkiem, wśród ciekawskich i ukradkowych spojrzeń pozostałych klientów stoiska, fortunnie zachowujących dystans i obojętną dyskrecję.
… przez zabudowę, a kupią się gdzie popadnie. Zamiast urządzać się w przewiewnych, zacienionych uliczkach, pędzą ludzi na otwarty plac pod skwar. Mogę zaparzyć naparu, tradycyjna tenochiańska receptura, świetnie orzeźwia. Zaręczam, że wnet poczujecie się lepiej.
Wnet poczuła się lepiej i bez tradycyjnej tenochiańskiej receptury. Na tyle, by móc chodzić i płacić o własnych siłach.
Dziękuję. Och, żaden kłopot, nic takiego. Nie zechce pani odpocząć?
Odbierając zapłatę, kupiec wylewnie uprzejmie oferował jej swoją gościnę. Wylewność była krótka i nie szła w parze z nachalnością — otrzymawszy osiem koron zapłaty i przekazując kobiecie jej zakup, był całkowicie ukontentowany faktem, że ich drogi właśnie się rozchodzą. Przepychając się z powrotem ku ulicom oraz w kierunku Szarego, zdążyła usłyszeć jeszcze jak Natel szczegółowo zachwala bukiet przyprawianych win, zabutelkowanych jeszcze za czasów Perłowej Dynastii Królów-Bogów.
► Pokaż Spoiler

Odpowiedz
meble kuchenne na wymiar cennik warszawa kraków wrocław